Dit is dan echt het laatste verhaal dat we op de site zetten. We zijn ook aan onze laatste dag bezig in het warme Vietnam. Wat een verschil in temperatuur zal dat zijn in het koude nederland. We kunnen het ons gewoon niet voorstellen dat het zo koud kan zijn.

Dinsdag zijn we met een excursie naar de Chu Chi tunnels geweest, 45 km buiten Saugon. De tunnels liggen in de jungle van Chu Chi. Het is een netwerk van 200 km tunnels die met de hand en een schop uitgegraven zijn. Daar is 20 jaar aan gewerkt van 1948 tot 1968. In eerste instantie om zich te verschuilen voor de Fransen. In de oorlog met Amerika zijn deze tunnels als schuilplaats voor de Amerikanen gebruikt. De gureilla strijders leefden overdag meestal in de tunnels, afhankelijk van de gevechten en ’s nachts waren ze in de jungle.  Je moet je voorstelen dat je er niet rechtop in kan lopen maar op handen en voeten moet kruipen. Er waren wel allerlei ontmoetingsruimtes gemaakt, zo diep uitgegraven dat men daar wel in kon staan. Zoals een eetruimte, waar kleding genaaid werd enz. Het dak bestond helemaal uit bladeren en volgens de gids was dat in de jungle vanaf de buitenkant niet te zien. De strijders uit die tijd waren kleiner dan de huidige Vietnamezen volgens de gids. We kwamen op een plek waar allemaal bladeren lagen. De gids vroeg ons of we een luikje op wilden zoeken. Na bladeren weggeveegd te hebben vond iemand het. Het was een luikje van 60 x 60 cam. Iemand deed voor hoe men zich daar in liet zakken. Martin heeft het ook gedaan, zie foto. ( we konden hem niet draaien heeft Mark gedaan) Even erin, helemaal donker en weer eruit. Je stapte in het gat, pakte het luikje, deed er bladeren op, hield het boven je hoofd en liet je met je armen omhoog, het gat inzakken. Mark, jij bent daar zeker een stukje tunnel ingegaan. Om in een tunnel en die ontmoetingsruimtes te komen waren er voor de toeristen trappen gemaakt. Als je wilde kon je wel een stukje tunnel ingaan. Uiteraard hebben we dat gedaan. Er liep wel iemand voorop met een zaklantaarn. Je moest gehurkt lopen. We hebben er kort ingelopen, je moet er toch niet aan denken om daar een hele dag te verblijven.

’s Middags hebben we een kathedraal bezocht, zie foto. Daarnaast was een postkantoor wat nog als zondanig in gebruik is maar het is een mooi gebouw om te bezichtigen. Toen we even op een bankje wilde gaan zitten om alles nog eens rustig te bekijken werden we door een Vietnamees meisje aangesproken. Ze bleek een studente economie te zijn. Kwam uit centraal Vietnam, haar vader was daar boer. Ze stelde ons allerlei vragen en wij haar uiteraard ook. Voor haar een mooi middel om haar engels te oefenen. Ook zij liet merken dat het een gebrek is voor de Vietnamezen dat ze hun engels niet goed kunnen oefenen en dat de engelse leraren soms niet capabel genoeg zijn om goed engelse les te geven. Zij deed erg haar best om goed en duidelijk te spreken. Later kwamen er nog 2 andere studenten bij. Deze waren moeilijker te verstaan. Het was een leuke ontmoeting, zie foto. We zijn die middag ook nog naar de winkel gefietst die de dozen op maat kan maken. De fiets moest uiteraard mee voor de maat. Mark, zodoende hebben we toch nog in het verkeer van Saigon gefietst, zie foto. Het was gelukkig maar een klein stukje.

Gisteren zijn we met de fiets naar het andere hotel verhuisd, ook dit was maar ene klein stukje. De dozen werden in dat hotel bezorgd, dus we hebben de fietsen meteen maar ingepakt. Toen Martin zei dat we hier inmiddels wel bedreven in waren, realiseerden we ons dat we de lucht nog niet uit de banden hadden laten lopen. Martin zijn fiets was nog niet ingepakt, maar die van Elsa wel. Dus….doos weer open en fiets eruit halen. ’s Avonds de tassen opnieuw ingepakt. Zoveel mogelijk de zware spullen in de handbagage, want we zullen wel weer aan het toegestane gewicht zitten. Dus, wij zijn klaar voor vertrek. Vandaag gaan we nog een museum en een pagode bezoeken. Vanavond heerlijk eten met een rood wijntje als afsluiting. We kunnen terugkijken op een geweldige reis en het zal tijd modig hebben om alle indrukken een plek te geven.

Tot ziens en horens in het koude nederland. We hopen een beetje warmte mee te nemen.

Liefs, Martin en Elsa.

[Show as slideshow]

Zoals beloofd zouden we vandaag ook nog een verhaal schrijven. Maar voordat we dat doen willen we allereerst onze familieden heel hartelijk bedanken voor de reacties die ze zo trouw hebben gestuurd. Na ieder verhaal van ons volgde er van jullie een reactie. En natuurlijk ook al die lieve mensen die ook onze verhalen hebben gelezen en reacties hebben gestuurd. We hebben ze steeds met veel plezier gelezen. Als we de site openden dan lazen we allereerst jullie reacties. Het heeft ons in ieder geval goed gedaan. En Mark, je krijgt geen foto van ons te zien in het verkeer van Saigon. We hebben er gisteren gefietst maar daarna niet meer. Want we hebben vandaag ontdekt dat het gisteren toch echt wel rustiger was omdat het zondag was. En we hebben inderdaad geen enkele lekke band gehad. Sterker nog, we hebben helemaal geen pech of mankementen met de fiets gehad. Je schreef een tijdje terug in je reactie dat je het idee kreeg dat Vietnam de meeste indruk op ons heeft gemaaakt. Eigenlijk heeft elk land op zijn eigen manier indruk op ons gemaakt. Maar we hadden ons niet gerealiseerd dat het in de Mekong Delta zo druk zou zijn en men praktisch geen engels sprak. En de Vietnamezen zijn toch heel anders dan de mensen in Laos en Cambodja. Maar, ze zijn ook erg aardig. Je schrijft, als mijn motor weer gemaakt is, dan kom je zaterdag ons daarmee ophalen. Wat mankeert er dan aan. Je denkt toch niet dat Elsa bij je achterop de motor stapt. Een keer achter op de brommer is wel genoeg. Je merkt op dat het gemakkelijker is om de volgende keer de afstand in het vliegtuig af te leggen maar we kunnen je wel vertellen dat je dan geen enkele indruk opdoet. Het is maar waar je voor kiest……….

Maar nu nog de laatste fietstocht van gisteren. We zaten al om vroeg op de fiets. Het was een lange rit en over een drukke weg. Het was trouwens ook een slecht wegdek, zo slecht headden we het nog niet eerder gehad. Dus, het was geen mooie tocht, eigenlijk alleen maar bebouwing langse de weg. Halverwege moesten we nog een keer met een pont over.  De brommers moeten eerst in een soort hok wachten totdat de deuren opengaan.  De auto’s gaan eerst op de pont. We begrijpen inmiddels waarom ze dit systeem hebben voor de brommers. Anders zouden ze niet wachten totdat de auto’s erop waren maar gewoon als eerste gaan, hun brommers ergens neerzetten en er zou geen plaats meer zijn voor de auto’s. Om 15.00 uur reden we de buitenwijken van Saigon in. We moesten nog 10 km fietsen voordat we bij ons hotel waren. Het werd wel steeds drukker maar het was goed te doen. We hadden natuurlijk al een tijd in de delta gefietst, dus waren drukte wel gewend. Verder had AWOL goed beschreven hoe we moesten fietsen, dus we hoefden niet te zoeken. En we hadden voor deze keer in My Tho het hotel al geregeld dus we waren er zeker van dat er een kamer was in het hotel. En toen waren we in het hotel en op onze kamer. Dat gaf toch wel een vreemd gevoel om de eindbestemming te hebben bereikt. Maar het is ook goed om weer naar huis te gaan. Om onze familie en vrienden weer te zien, te omarmen en te spreken. We hebben geen gevoel van heimwee, maar het is weer fijn om in het duingebied te kunnen wandelen en het ’s avonds weer steeds langer licht te zien worden en de temperatuur te voelen stijgen. Want het is in Saigon bij ons ook ongeveer 35 graden, trouwens dat was het de hele tijd al in Vietnam. AWOL heeft vanaf woensdag voor de laatste 2 nachten voor ons het Saigon hotel besproken. Wij gingen daar gisteravond naar toe om te vragen of er vanaf vandaag al een kamer beschikbaar was, maar toen we de prijs hoorden hebben we besloten om tot woensdag in ons hotel te blijven. 80 dollar voor 1 nacht, je begrijpt dat we dat natuurlijk niet betalen. We hebben vandaag wat gewinkeld en geregeld dat we vrijdag om 11.30 met een minibus opgehaald worden en naar het vliegveld gebracht. Verder hebben we het Independence paleis bezocht. In het verleden hebben daar verschillende presidenten gewoond en nu wordt het nog 5 x per jaar gebruikt als ontvangstruimte voor buitenlandse regeringsleiders. In de kelder was de commandoruimte van de generale staf tijdens de oorlog tussen Noord en Zuid Vietnam. Alle originele apparatuur die toen gebruikt werd stond er nog. We hebben daarna een ijsje gegeten in een zaak op een hoek waar het ontzettend druk was met verkeer. We waren daar om 17.30 uur, dus spitsuur. Je staat er versteld van dat er geen ongelukken gebeuren. Ze rijden elkaar echt voor de voeten. Op het kruispunt komen er van alle kanten brommers, en bussen aan. Ze rijden niet hard maar ze stoppen niet voor elkaar. Maar op een gegeven moment rijdt iedereen dan toch weer verder. Wij houden het wel bij onze benenwagen. Het is al heel wat om steeds over te steken.

Naast het hotel is een Indiaas restaurant daar gaan we eten. Allemaal de hartelijke groeten van Martin en Elsa.

[Show as slideshow]

Zoals jullie aan de naam zien hebben we Saigon bereikt. Na bijna 12 weken onderweg te zijn geweest en 3500 km gefietst te hebben waren we vanmiddag om 16.00 uur in Saigon. Het voelt als een hele overwinning. Temeer omdat we vanuit My Tho op de fiets naar Saigon zijn gegaan.

Eigenlijk viel het best mee om hier te fietsen. We denken dat het scheelt omdat het zondag was en je dus niet de mensen had die uit hun werk kwamen. Dus we hebben 4 dagen om Saigon te verkennen, een doos voor de fiets te bemachtigen en de fietsen in te pakken. Het gaat allemaal lukken. Vrijdag zijn we dus een dag in Vinh Long gebleven en met een groep naar een drijvende markt geweest en door mooie smalle riviertjes met de boot gevaren.  Een heerlijke relaxte dag. We kwamen veel boten tegen die een hele lading met rijst vervoerden. Het was gewoon file op het water. Degeen die onze boot bestuurde kon de boot die voor ons vaarde niet inhalen. Halverwege de tocht gingen we in een kleiner bootje. Dit bootje werd door een vrouw geroeid. Dat doen ze heel handig, staande met 2 roeispanen, zie foto. We hebben op de markt bij een boot 2 ananassen gekocht. Ze waren heerlijk, zie foto. De gids vertelde dat de mensen die fruit en groente vanaf hun boot verkopen op deze boot wonen. Ze blijven daar totdat alles verkocht is, dat soms we 2 of 3 weken kan duren,  en dan gaan ze weer naar de boer voor een nieuwe lading. Degene bij wie de ananas hebben gekocht moet daar wel 100 km voor varen.  Ook de kinderen verblijven daar. Ze gaan niet naar school. Het zijn ook hele arme mensen.

Zaterdag is bij jullie de lente begonnen. Wij hebben al enkele weken een hittegolf. Die dag naar My Tho gefietst. We hebben een groot gedeelte over een rustige landelijke mooie weg gefietst. De weg was goed alleen de bruggen waren van slechte kwaliteit. Onderweg in een groot restaurant gegeten, maar geen engelstalige menukaart. We lieten het boekje zien waarin in het nederlands en vietnamees gerechten staan beschreven. Ze wees aan dat ze rijst met kip en soep had. We hebben heerlijk gegeten. Op een gegeven moment waren we , dachten we, een beetje de weg kwijt. Achteraf bleek dat we niet goed hadden gelezen, maar het stond ook niet duidelijk beschreven. Dus, wij stoppen om alles eens rustig te bekijken. Er  stopte een man bij ons die wat engels sprak. Wij de kaart erbij gehaald en hij vertelde dat we even terug moesten en toen weer op de goede weg waren. Onderweg hebben we nog een foto gemaakt van iemand die met zijn kar met grote ijsblokken bij de mensen langs gaat om een stuk ijs te verkopen. Op deze manier worden de spullen koel gehouden. Want koelkasten hebben ze niet. Zo doet deze man dat iedere dag. We moesten volgens de route ook met een pontje overvaren om in My Tho te komen. Toen we daar kwamen viel het ons wel op dat we helemaal geen locale bevolking zagen en dat is voor de Mekong delta uniek, dat je niemand ziet. Dus, weer stoppen. Toen kwamen er een aantal mannen naar ons toe. Een ervan sprak ons in het engels aan en zei dat we even terug moesten en dan rechtsaf. Het bleek dat het pontje niet meer vaarde omdat de brug over de rivier klaar was. Toen we bij het weggetje kwamen was het heel smal en vol met kuilen. We keken nog maar even achterom of dit wel goed was maar hij gebaarde dat we door moesten gaan. Het was een smal weggetje, erg mooi. Maar we wisten eigenlijk niet waar we naar toe fietsten. Op een geven moment zagen we een grote weg met auto’s . Voordat we hadden gekeken wat we zouden gaan doen, gebaarde een vrouw die daar verscholen zat dat we rechtsaf moesten. En… inderdaad daar zagen we de brug. De brug over en we waren in My Tho. Was alles toch nog goed gekomen. My Tho was een leuk plaatsje, aan de Mekong. ’s Avonds over de boulevard gelopen.

En dus vanochtend om 07.00 uur op de fiets gestapt om naar Saigon te fietsen. Maar daar vertellen we jullie morgen meer over. We hebben trek en gaan een restaurant opzoeken. Dat zal hier niet zo moeilijk zijn.

Hopelijk is bij jullie de temperatuur aangenaam nu de lente is begonnen. Allemaal het allerbeste en van ons de hartelijke groeten.

Martin en Elsa.

[Show as slideshow]

Het heeft wat voeten in de aarde gehad voordat het ons lukte om weer verbinding te krijgen met de site. In verschillende plaatsen en internetcafes geprobeerd maar het lukte nergens. Nu zijn we onderweg naar Long My, zagen een internetcafe en dachten, we gaan het weer proberen. De aanhouder wint tenslotte……..

Donderdag zijn we inderdaad nog met de boot naar Nam Can gevaren zoals we hadden verteld. Nam Can is de zuidelijkste stad in de Mekong Delte. De plaats op zich stelt niet veel voor. Hetzelfde als alle andere plaatsen. Druk,vuil en veel mensen. Het boottochtje was wel leuk. We gingen met een speedboot, het waaide lekker door, dus we hadden een aangename temperatuur. Onderweg werd er door de kapitein flink getoeterd. Dit was een teken dat de boot eraan kwam en als men mee wilde moest men naar de kade komen. Voor de mensen daar is deze boot het openbaar vervoer. In Nam Can zaten we op een terrasje. Er kwam een meisje bij ons zitten met haar schooluniform aan. Het was een lange witte jurk, zie foto. Eegje, jammer dat je al een trouwjurk hebt anders hadden we deze voor je mee kunnen nemen. Vrijdag zijn we naar Bac Lieu gefietst. Het was een weg met goed asfalt, een doorgaande weg, maar daardoor ook weer wat drukker. En meer getoeter. Als we ergens stoppen staan er meteen een heleboel mensen om je heen. Ze spreken geen woord engels en staren je aan. Er kwam ook een jongen bij ons staan die in ons routeboekje keek. We zeiden tegen elkaar, dat kan hij toch niet lezen, maar hij begon in het nederlands te lezen wat er stond. Hij zal het vast niet begrepen hebben maar hij las wel de juiste woorden voor. Toen we hem vroegen of hij nederlands kende zei hij van niet. Het valt ons ook op dat de mensen al hun troep gewoon op straat gooien. Ze blikken of blozen er niet onder.

Zaterdag naar Soc Trang gefietst. Er stond een harde wind en we hadden flink wind tegen. De zon heeft de hele dag niet geschenen, dus dat was ook wel lekker. De 1ste 16 km, was het een slecht wegdek, maar daarna werd het beter. Ze waren de weg aan het verbreden. Op een geven moment stopten we bij een winkel om wat water te kopen, daarna was een restauarant en zagen we het andere nederlandse stel zitten. Er zat bij hen aan de  tafel nog een man. Het bleek dat de eigenaresse van het restaurant deze man had gebeld om als tolk te fungeren want zij spreekt geen engels. Het is al met al een hele bijzondere ontmoeting geworden. We zijn daar ongeveer 1 1/2 uur geweest. De mevrouw van het restaurant had gevraagd of wij bij haar wilden lunchen. Daar hebben we positief op gereageerd. Het bleek achteraf dat we bij haar aan haar tafel met zijn vijfen, inclusief de tolk, hebben gegeten. We hebben een bijzonder gesprek met deze man gehad over de ontwikkelingen en het leven in Vietnam. En ook de cultuur en de normen en waarden van de bevolking. Hij had rechten gestudeerd maar kon door de oorlog zijn studie niet afmaken. Heeft 2 jaar engels gestudeerd. Hij was een intellectueel man en dacht veel over de dingen na. Had ook een goed zicht op alles. Je merkt dat hij zijn ideeen alleen aan een paar vrienden kwijt kan. Hij benadrukte een aantal keren dat wij gelukkige mensen zijn omdat we in een vrij land leven. En dat is inderdaad zo, wij kunnen zeggen wat we willen en hoeven niet bang te zijn dat we afgeluisterd worden. Deze ontmoeting heeft ons beeld van de vietnamese cultuur en mensen in ieder geval bijgesteld. Het heeft ons goed gedaan. Het andere stel had ditzelfde gevoel erbij. Het was ook bijzonder om dit alles samen met het andere nederlandse stel mee te mogen maken. Wat een ontzettend lief mens was de mevrouw van het restaurant. Er moesten foto’s worden gemaakt en het afscheid was ontroerend en hartverwarmend, zie foto’s. De tolk vetelde dat zij en haar zus vrijwilligerswerk in de pagode doen, met name voor de arme mensen. Ze wilde ook geen geld hebben voor het eten en het drinken. We hebben iets voor hun project gegeven. Het heeft een diepe indruk bij ons achter gelaten.  Wij zijn gisteren een dag in Soc Trang gebleven en hebben daar een paar pagodes bezocht. Ook een, dat eigenlijk een soort museum was. Alles wat daar stond was door een monnik gemaakt. Hij had daar zijn hele leven aan gewerkt, zie foto. Het was er druk van de locale toeristen. Ondanks de kitserigheid een druk bezochte bedevaartplaats. Teon we op de fiets naar een pagode wilde gaan buiten de stad, stopte Elsa even. Het bleek voor een school te zijn. Er kwam een studente naar haar toe die in het engels vroeg of ze haar kon helpen. We raakten in gesprek met elkaar. Er kwamen meer studenten bij en de lerares engels, zie foto. Zij hadden zelfs op zondag les, omdat ze 28 maart examen moeten doen en nog veel moeten leren. Toen ze ons zagen staan onderbrak de lerares haar les om op deze manier engels in de praktijk te oefenen. Er zijn in de Mekong delta zo weinig toeristen dat ze hun engels niet in de praktijk kunnen oefenen. Dat is ook een van de redenen dat ze slecht engels spreken. Ze zitten met 50 kinderen in een klas. Geen airco, alleen een fan. Het meisje zei ook dat het geen aangename situatie is. Ook deze ontmoeting was bijzonder. We ontmoeten in ieder geval nu heel veel aardige Vietnamezen. Ze vroeg ons wat wij van haar land en de mensen vonden. We vertelden haar onze ervaringen. De lerares kon zich er wel wat bij voorstellen.

Vandaag zijn we dus onderweg naar Long My. We stopten ergens om iets te drinken. Daar sprak ons een Vietnamees aan. Hij vertelde dat hij in Australie woont en in 1977 met de boot naar dat land is gevlucht. Hij vertelde dat de huidige Vietnamezen nog steeds niet in vrijheid leven. Het lijkt wel zo, maar dit is schijn. Ook hij benadrukte weer onze en zijn vrijheid. We hebben bijzondere ontmoetingen. We zijn weer bijgepraat en gaan verder, het schijnt dat we een landelijke weg krijgen en dat we met 2 pontjes meegaan.

Lieve groeten van Martin enElsa.

[Show as slideshow]

Het is vandaag 11 maart, de dag dat Jacco en Eegje in ondertrouw gaan. Natuurlijk zijn we in gedachten bij jullie. Het is hier nu 19.00 uur, dus als we klaar zijn gaan we eten. Op de rode wijn om te toosten zullen we waarschijnlijk moeten wachten tot we in Saigon zijn. De restaurants zijn in deze delta plaatsen zeer basic. Lieve mensen, gefeliciteerd met dit heugelijke feit en veel plezier met opa en Mark tijdens het eten.

We zijn vandaag in Ca Mau aangekomen. De een na zuidelijkste stad in de Mekong Delta. We blijven hier een dag en gaan morgen met de boot naar Nam Can. Dat is echt de zuidelijkste stad van de delta. We schreven gisteren dat er niemand engels spreekt, maar wat schetst onze verbazing. Nog geen 10 minuten nadat we weer op de fiets waren gestapt stonden we op een kruispunt te overleggen hoe  verder en komt er een jongen naar ons toe die in het engels vraagt waar we naar toe moeten.Het was gisteren een prachtige tocht over een smalle weg langs een smal kanaal. We zagen heel veel van het leven in de Delta. We hebben er een paar foto’s bij gedaan. Er wordt daar heel veel in de boten over het water vervoerd en minder over de weg. Soms lijkt het net Giethoorn met al die bruggetjes. Op een gegeven moment moesten we met een pont over. Net zo’n pont als in Velsen. Eerst een kaartje kopen. Toen moest je in een soort hok wachten tot de deuren opengingen. Martin en ik waren de laatste die eruit mochten. Toen ging het hek weer dicht en moest je op de volgende wachten. Maar er varen daar heel veel ponten. Je denkt dat je met de pont oversteekt maar je maakt een heel tochtje over het water. Daarna weer verder met de fiets. Toen werd het etenstijd, maar ja, waar te eten. We stopten ergens maar daar bleek je niet te kunnen eten. Er stonden allemaal mannen die ons naar de buren verwezen. Zie de foto van Elsa. Er was een bedrijvig mannetje bij die zorgde dat we cola kregen en rijst met kip en tomaat en kommer. Dat hebben we nu al 3 middagen gegeten. Het is nu wel duidelijk geworden dat we ons in dit deel van Vietnam niet met taal verstaanbaar kunnen maken, dus …. handen en voetenwerk. Maar, dat heeft ook wel wat. In Oost-Thailand was dat ook, maar daar waren de mensen een stuk rustiger. De Vietnamezen zijn erg nieuwsgierig. Als je stil staat staan er meteen een horde mannen om je heen die de fietsen staan te bekijken. Sommigen zitten er ook aan en als ze de bel ontdekken is het grote hilariteit. Zij zouden die bel denken wij constant gebruiken want dat is een teken dat de ander aan de kant moet gaan. De brommers en auto’s gebruiken hier toch meer hun toeter dan hun rem. Soms gebeurt het dat een auto ons passeert die niet toetert. Dat valt dan meteen op en zeggen we tegen elkaar, zo kan het ook. Zelfs als we internetten komen ze om je heen staan, maar gaan op een gegeven moment  toch weer weg.

Vandaag was ook weer een mooie tocht over een smalle weg en langs een kanaal. Het was een korte rit, dus we waren om 12.00 uur al in Ca Mau. Dat is ook wel eens lekker om er vroeg te zijn. Het is een drukke stad waar heel veel brommers rijden. Als we over willen steken dan is maar gewoon gaan, niet treuzelen en doorlopen. Alvast een voorproefje voor Saigon. Want zo moet het daar ook, vertelden Mark en Barbara ons.  We liepen vanmiddag alvast even naar de rivier om te kijken waar vandaan de boot vertrekt. Toen sprak ons ook een man aan in het engels. Hij vertelde hoe laat de vertrektijden zijn. Echter bij Ca Mau toerist vertelden ze andere vertrektijden. We gaan het morgen ervaren. Toen we terugliepen kwamen we op een plein. Daar liepen heel veel mensen sportief te zijn. Volgens ons is het vanaf 17.00 uur wandeltijd/ trimtijd. Ze liepen heel veel rondjes om het  plein. De mannen waren sportief gekleed in korte broek en sportschoenen. De vrouwen liepen op slippers en met lange broek aan. Lijkt ons niet gemakkelijk lopen. Wij hadden natuurlijk mee kunnen gaan lopen maar we besloten om daar op een bankje te gaan zitten en het stadsleven eens te aanschouwen. Want ja, we komen er maar een keer.

Zoals gezegd, we gaan een eettentje opzoeken. Hartelijke groeten van Martin en Elsa.

[Show as slideshow]

We zijn gisteren in Rach Gia aangekomen en vertrekken vandaag weer. Vanavond kunnen we niet internetten want het zal volgens ons een klein gehuchtje zijn. Gisteravond lukte ook niet, de ene computer werkte niet en in het andere internetcafe was het een herrie en geschreeuw met jongelui. Wat maken die Vietnamezen een herrie zeg en zijn een druk volkje.

Zondag zijn we nog een dag in ha Tien gebleven. We hebben een pagode in een grot bezocht, een tempel en hebben lekker op het strand geluierd. We hebben een ligstoel gehuurd en hebben daar de middag in doorgebracht. Uiteraard ook gezwommen. Het water is zo ontzettend warm. Er waren zondag ook veel Vietnamezen op het strand. De vrouwen zwemmen met hun kleding aan, sommige mannnen zie je wel in een zwembroek. Maar ja, het is zo warm, dat je kleding ook zo opgedroogd is. Het valt ons tevens op dat niemand in Vietnam engels spreekt. Zo te merken krijgen ze dat vak niet op school. Dit gedeelte van Vietnam is niet bijzonder op toeristen ingesteld. Ze zijn wel behulpzaam en doen hun best om je te begrijpen. Gisteren dus naar Rach Gia gefietst. Het is een hele drukke plaats waar iedereen weer door elkaar heen rijdt. Deze plaats ligt aan de Golf van Thailand maar heeft geen zandstrand. Je kunt er dus niet zwemmen. Het is meer een haven waar vandaan de boot naar Phu Choq eiland vertrekt. Dit is een redelijk groot toeristisch eiland. Je kunt het vergelijken met de toeristische eilanden in Zuid Thailand. Dit eiland is nog steeds een twistpunt tussen Cambodja en Vietnam. Beide landen willen dit eiland hebben. We hadden gisteren een lange rit. De weg was goed geasfalteerd. We zijn over veel bruggen gekomen. Deze zijn behoorlijk hoog. Er moeten natuurlijk de boten onderdoor kunnen varen. De bruggen kunnen niet open zoals bij ons. Bijna de hele weg langs een kanaal gefietst. Niet zoveel van gezien want er waren steeds huisjes tussen het kanaal en de weg in. Je zag soms ook op de weg zeilen met rijst erop liggen. Er is ergens anders geen plaats. Aan de andere kant van het kanaal zag je de rijstvelden. Het is volgens ons een ongeschreven wet dat niemand over deze rijst heenrijdt. We zaten ergens cola te drinken. De vrouw van het restaurant probeerde wel een gesprek met ons te hebben. We konden elkaar duidelijk maken waar we vandaan kwamen en naar toe gingen. Op een gegeven moment wees ze op de afscheiding van bruin en wit op Martin zijn armen. Toen we de afscheiding van onze fietsbroeken lieten zien was het grote hilariteit. Dat verschil is heel duidelijk. We kwamen door veel dorpjes. Je ziet hier helemaal niets in het engels staan op de borden. We hebben onderweg 3 x een fikse regenbui gehad. een keer moesten we de regenjas aantrekken, de andere keren konden we even schuilen. Als de regen gestopt is , is het meteen weer erg warm. We willen graag wat van de zon meenemen naar huis, maar we vinden het ook niet erg om eens geen zon te hebben. We zijn nu op weg naar onze volgende overnachtingsplek.

Jacco en Eegje, we zullen morgen misschien niet met een wijntje op jullie kunnen toosten, want we hebben dat hier nog niet gezien. Maar dan doen we het in ieder geval in gedachten. Mark en Jacco, we wensen jullie veel looppplezier a.s. zondag. Het zal er om spannen wie er gaat winnen. Beiden veel succes gewenst. Iedereen verder de hartelijke groeten en uiteraard weer ontzettend bedankt voor al jullie reacties. Wij genieten nog steeds en stappen nu weer op de fiets.

Groeten van martin en Elsa.

[Show as slideshow]

Inmiddels zijn we vandaag de grens overgegaan en zitten nu in Ha Tien in Vietnam. Het laatste land is aangebroken. Vandaag over 3 weken zitten we in het vliegtuig op weg naar huis. Het is niet voor te stellen dat de 3 maanden dan alweer voorbij zijn. We gaan de komende 3 weken ervaren wat we van Vietnam vinden.

We zijn donderdag dus nog een dag in Kampot gebleven. We zjn ’s morgens naar een mooi uitzichtpunt in de bergen gefietst en tevens was er een bedding van stenen in de rivier. We hebben daar lekker gezeten. ’s middags met een boot naar een zandbank gevaren. Daar lekker gezwommen en bij terugkomst de zon achter de bergen zien verdwijnen. De laatste dagen in Cambodja was er weer een hele andere omgeving. Dat begon al in Sihanoukville met de heuvels en het strand. Kampot is een leuk stadje, echter geen strand. Vrijdag hadden we een rustige fietsdag. We hoefden maar 25 km te fietsen naar Kep. Het was een leuke smalle weg, niet zo druk en mooie natuur aan weerszijden van de weg.  En ook hier zagen we nog steeds de bergen. Mark en Barbara, hoe vonden jullie Kep. Jullie hebben er zelfs Kerst gevierd. Wij zijn er maar 1 dag gebleven. We vonden er helemaal niets aan. Het strand stelde niets voor. Het had volgens ons geen sfeer. Of we zaten op de verkeerde plek. Vandaag zijn we daarom verder gefietst. Om Kep uit te komen hebben we de weg langs het water gefietst. Op zich was dat wel een leuke weg. Op de weg naar Kampong Trach fietste er een hele tijd een student met ons mee. Hij wilde zeker zijn engels oefenen want hij had een heel verhaal. Hij studeerde volgend jaar af aan de High school en ging dan in Phnom Penh naar de universiteit om engelse taal te studeren. We merken dat veel jongelui dit als een toekomst zien, evenals het vak toerisme. De laatste 15 km. naar de grens gingen over een zandweg, zie foto. Het was dat we een beschreven route hadden waarin stond welke weg we moesten nemen, anders had je dat nooit gevonden. Bij het inslaan van de weg stond nergens een bord in het engels dat dat de weg was naar de grens. Er stond wel iets in het Cambodjaans. Het was weg 33.  Ook geen paal met dat nummer langs de kant van de weg. Je gaat je op het laatst toch wel afvragen of het wel de goede weg is. Maar ja hoor, daar zagen we op een gegeven moment toch een slagboom. Zoals jullie kunnen zien was het een zandweg, maar er was wel redelijk op te fietsen. We hebben onze laatste kilometers in Cambodja wel stoffig afgelegd. We hoefden bij de grens niet eens iets te betalen voor het uitreisstempel. En het visum voor Vietnam was in Nederland al geregeld. Het was ook niet zo druk bij de grens dus, het was redelijk snel geregeld. Dus, zoals gezegd, ons laatste land. We zitten nu in Ha Tien, een vissersplaats. De komende 3 weken zullen in het teken staan van water, strand en vissersdorpjes. We fietsen nu in Zuid Vietnam, de Mekongdelta en eindigen in Saigon. We hebben nog 10 fietsdagen te gaan en zullen af en toe ook ergens een dag langer blijven. Zo zijn we van plan om morgen hier te blijven. We kunnen in de buurt naar grotten, pagodes en strand fietsen.  Zo te lezen is het in Nederland inmiddels 10 graden. Hopelijk is het eind maart wel wat warmer. Want wij hebben hier volgens ons boven de  30 graden. Verder hebben we geen spectaculaire dingen beleefd. We hebben in Ha Tien nog geen toerist gezien. Het verkeer lijkt op het verkeer in Cambodja, ze rijden maar wat en toeteren alsof het een lieve lust is. Maar wij hebben inmiddels geleerd om ook maar wat mee te fietsen, dat is het beste.

Verder allemaal de hartelijke en lieve groeten van ons. Martin en Elsa.

[Show as slideshow]

Eerst even een aanvulling op ons vorige verhaal. Jullie zullen wel denken, wat betekent die foto van de fietsenwinkel. Martin was de imbussleutel kwijtgeraakt die hij moet gebruiken om de uiteinden van het stuur te draaien om de fietsen in te pakken.

In P.P zou bij de  Russische markt fietsonderdelen te koop zijn. Wij daar naartoe gefietst. Er waren daar allemaal fietsenwinkels, Nou ja…. winkel, meer een garagebox volgestouwd met onderdelen. Maar hoe maak je wijs dat je een inmbussleutel zoekt. Op een gegeven moment vond Martin een hele set. Hij geprobeerd welke paste. Maar, we wilden natuurlijk geen hele set. Hoefde niet. De jongen haalde degene eruit die paste, 1 dollar betalen en klaar is kees. Zou bij ons niet lukken.

Gisteren met een excusie meegeweest naar het Ream National Park buiten Sihanoukville. Eerst met een boot de rivier op. Toen op een strandje wat gezwommen en gerelaxd. Daarna door de bergen teruggelopen naar de boot waar de gids een barbecue klaar had gemaakt. Allemaal op een smal bankje gegeten. Daarna weer terug met de boot. We kwamen met het teruglopen naar de boot ook door een dorpje waar ongeveer 30 families wonen. Dit lag allemaal op een eiland. De kinderen daar gaan niet elke dag naar school. We zagen wel een gebouwtje waar les wordt gegeven. Dit wordt af en toe door vrijwilligers gedaan. De ouders hebben geen geld om het schoolgeld en schoolbenodigdheden te kopen. Soms zijn er donaties en dan kan er wat gekocht worden. Vele kinderen hangen rond in het dorp. Zie de foto. Toen we om 17.00 uur weer terug waren in het hotel zijn we nog even naar het strand geweest. Het water blijft volgens ons de hele nacht gewoon warm. ’s Avonds heeft het enorm geregend, het leek wel een wolkbreuk. We waren op de fiets naar een restaurant. De fietsen zijn meteen schoongespoeld. Maar toen we klaar waren met eten was het weer droog. Zoals we al hadden verteld gingen we vandaag weer verder naar Kampot. De eerste 50 km met een taxi naar Ving Real en daarna de laatste 50 km naar Kampot fietsen. We hadden al een gevoel van… afwachten of het zal lukken met de taxi. Om 08.30 was hij er nog niet, dus gingen ze bellen. Daar kwam een gewone auto. de fietsen pasten natuurlijk niet in de kofferbak. Met 10 minuten zou er een grotere auto komen. Er kwam een stationcar. De achterklep werd door een ijzeren stang in het midden opgehouden. De fietsen werden er staand ingezet, de voorwielen staken eruit. In eerste instantie vonden wij dit niets. Maar de fietsen werden vastgesjord aan de stang en de zijkant en toen Martin met onze sjorbanden de voorwielen aan elkaar had vastgemaakt leek het ons wel wat. Volgens de eigenaar van het hotel was het echt wel veilig want er werden op deze manier ook brommers vervoerd. Maar ja….. de Cambodjaanse manier van dingen vervoeren is niet onze manier. De tassen erbij en er ging ook nog een man achterin op de rand bijzitten. Het is nog een wonder dat hij er niet uitgewaaid is want ook in Cambodja wordt er flink doorgereden. Maar we hebben allemaal heelhuids Veal Renh gehaald. We hadden voor de taxi gekozen omdat het erg heuvelachtig was om Sihanoukville uit te komen. Voordat we gingen fietsen hebben we eerst in een restaurant koffie gedronken. We zagen dat achterin dat restaurant 2 jongens engelse les kregen. Als wij iets wilden bestellen of betalen werd een van die jongens erbij gehaald. Want in deze plaats zag je weer geen toeristen en was er ook geen engelse menukaart. We zijn nu in een leuk guesthous in kampot. We denken erover om hier een dag te blijven maar dat horen jullie devolgende keer wel.

Jacco en Eegje als jullie om 14.00 uur in ondertrouw gaan is het bij ons 20.00 uur. Dan eten we meestal, dus we zullen uiteraard met een wijntje op jullie toosten en uiteraard aan jullie denken. Heb jij je pak dus ook nog niet gekocht Jacco. We dachten dat het vrijetijds kleding zou zijn. Heeft Eegje wel een strand trouwjurk gekocht. Leuk dat jullie naar Louis van Gaal gaan. We kunnen ons voorstellen dat dat een hele eer is. Geniet er in ieder geval van.

Wij gaan nu eten want het is inmiddels de hoogste tijd daarvoor. Tot de volgende keer en lieve groeten van ons.

[Show as slideshow]

Gisteren zijn we in Sihanoukville met de bus aangekomen. Een heel andere omgeving dan P.P. Deze stad ligt in de bergen/heuvels en de stranden zijn hier natuurlijk populair. Maar eerst nog even wat belevenissen vanuit P.P.

Vrijdagmiddag na het internetten hebben we ons door Seeing Hands laten masseren. Dat zijn blinde masseurs. Je hebt in veel Cambodjaanse steden deze masseurs. Het is wel een hele ervaring om dit te ondergaan. Je kleed je eerst om in een katoenen broek en hemd. We kregen een gehele lichaamsmassage , ook met drukpunten. Zoals het bij ons het Shihatsu is. Zaterdagochtend hebben we door P.P gefietst en hebben wat in boetiekjes gewinkeld. Elsa heeft een rokje en een shirt gekocht. Daarna zijn we nogmaals naar het Tuol Sleng museum geweest en hebben toen een rondleiding van een gids gehad. Het was goed dat we eerst zelf door het museum hebben gelopen en toen met een gids. Je hoort inderdaad dingen die je zelf niet zijn opgevallen. Het was aangrijpend om haar verhaal te horen. Ze heeft zelf haar vader en een paar broers verloren in die jaren van Pol Pot. Ze werkt nu 19 jaar in het museum en verzorgd deze rondleidingen onder andere ook als eerbetoon aan haar overleden familie en alle anderen. ’s Avonds hebben we in een non-profit restaurant gegeten dat straatkinderen ondersteunt. Om 20.00 uur dansen die kinderen op zaterdagavond. De eigenaar van dit restaurant heeft in 2004 deze organisatie opgericht. Momenteel wonen er 29 kinderen achter het restaurant. De jongste is 1 jaar, de oudste 16 jaar. Het was indrukwekkend om deze kinderen zo enthousiast te zien dansen en lachen. Sommige kinderen hebben geen ouders meer, van anderen zijn de ouders gehandicapt of kunnen niet voor hen zorgen. In ieder geval leven deze kinderen niet op straat. En krijgen ze te eten, onderwijs en opvoeding. Vooral dat laatste is belangrijk, want zij geven wat zij geleerd hebben later  weer door. Cambodja heeft mensen zoals deze restuarant eigenaar en de gids. We zijn voor ons doen lang in P.P geweest. Het was goed om er te zijn en alles te ervaren en mee te maken. Maar het is ook goed om verder te gaan en even in een hele andere omgeving te zijn. Toen we vrijdag in het guesthouse terugkwamen troffen we een ander nederlands stel dat ook in Zuid-Oost Azie aan het fietsen was. Zij fietsen min of meer dezelfde route en landen als wij.

Zondagochtend met de bus naar Sihanoukville gegaan. Het was een dubbeldeks-bus. De fietsen konden staande onderin de bus. De passagiers zaten bovenin. We hebben nog niet zo’n luxe bus gehad. De reis duurde 4 uur. We hebben een hotel heel dicht bij het strand en aan het einde van het strand. We hebben ’s middags nog langs het strand gewandeld en in een heerlijke relaxstoel wat gedronken. We hadden gedacht dat het drukker zou zijn. De drukte viel wel mee. Vandaag zijn we met de fiets min of meer de hele kustlijn rondgefietst. We hebben verschillende soorten strandjes gezien. Maar eigenlijk heeft het strand waar wij zijn alleen maar strandstoelen en bars en restaurants. Voor de rest zijn de stranden heel rustig. Het zijn smalle stranden, maar wel zandstranden, dus je kunt er goed liggen als je dat wil. Jullie begrijpen dat wij dit niet de hele dag doen. We hebben daarnet bij Starfis Bakery geluncht. Heerlijke yoghurt met musli. Ook dit restaurant steunt de kinderen van Cambodja. We zijn nu ‘downtown’ zoals dat heet. Want Sihanoukville heeft verschillende hoogteverschillen. Het strand is ongeveer 2 km buiten het centrum. In het centrum zijn de meeste internetcafe’s. Als we terugkomen in het hotel is het inmiddels wel 16.00 uur. We zijn van plan om dan naar het strand te gaan, lekker te zwemmen en te genieten van de ondergaande zon. Het lijkt inmiddels wel alsof we geen fietsvakantie meer hebben. Want het is al zeker een week geleden dat we ons op de fiets verplaatst hebben naar een andere plek. Morgen gaan we met een excursie naar het Ream nationaal park. Dat ligt 13 km. buiten Sihanoukville. En woensdag gaan we weer verder op de fiets naar Kampot. Jullie merken dat onze reisplannen per dag kunnen verschillen.

Eegje, hopelijk ben je geslaagd met het kopen van je trouwjurk of ga je nog verder kijken. Ben je samen met een vriendin wezen kopen. En Jacco, nu maar een bijbaantje nemen. Je zou tuk-tuk chauffeur kunnen worden. De meeste chauffeurs hier proberen op die manier wat bij te verdienen. Mark en Barbara, hopelijk hebben jullie een fijne wintersportvakantie gehad. We hebben de reacties van jullie allemaal weer gelezen en ieder heeft zijn eigen verhaal. Als we terug zijn hoop ik alles weer persoonlijk van jullie te horen.

Zoals jullie begrijpen gaat het nog steeds goed met ons. We zijn inmiddels langer in Cambodja dan we aanvankelijk gedacht hadden, maar het voelt goed. We moeten echter wel de datum in de gaten houden dat het visum verloopt, maar dat lukt allemaal wel. Wij gaan zwemmen en jullie gaan waarschijnlijk de termostaat hoger draaien.

Hartelijke groeten van Martin en Elsa.

[Show as slideshow]