Saigon 3

Lieve mensen,

Dit is dan echt het laatste verhaal dat we op de site zetten. We zijn ook aan onze laatste dag bezig in het warme Vietnam. Wat een verschil in temperatuur zal dat zijn in het koude nederland. We kunnen het ons gewoon niet voorstellen dat het zo koud kan zijn.

Dinsdag zijn we met een excursie naar de Chu Chi tunnels geweest, 45 km buiten Saugon. De tunnels liggen in de jungle van Chu Chi. Het is een netwerk van 200 km tunnels die met de hand en een schop uitgegraven zijn. Daar is 20 jaar aan gewerkt van 1948 tot 1968. In eerste instantie om zich te verschuilen voor de Fransen. In de oorlog met Amerika zijn deze tunnels als schuilplaats voor de Amerikanen gebruikt. De gureilla strijders leefden overdag meestal in de tunnels, afhankelijk van de gevechten en ’s nachts waren ze in de jungle.  Je moet je voorstelen dat je er niet rechtop in kan lopen maar op handen en voeten moet kruipen. Er waren wel allerlei ontmoetingsruimtes gemaakt, zo diep uitgegraven dat men daar wel in kon staan. Zoals een eetruimte, waar kleding genaaid werd enz. Het dak bestond helemaal uit bladeren en volgens de gids was dat in de jungle vanaf de buitenkant niet te zien. De strijders uit die tijd waren kleiner dan de huidige Vietnamezen volgens de gids. We kwamen op een plek waar allemaal bladeren lagen. De gids vroeg ons of we een luikje op wilden zoeken. Na bladeren weggeveegd te hebben vond iemand het. Het was een luikje van 60 x 60 cam. Iemand deed voor hoe men zich daar in liet zakken. Martin heeft het ook gedaan, zie foto. ( we konden hem niet draaien heeft Mark gedaan) Even erin, helemaal donker en weer eruit. Je stapte in het gat, pakte het luikje, deed er bladeren op, hield het boven je hoofd en liet je met je armen omhoog, het gat inzakken. Mark, jij bent daar zeker een stukje tunnel ingegaan. Om in een tunnel en die ontmoetingsruimtes te komen waren er voor de toeristen trappen gemaakt. Als je wilde kon je wel een stukje tunnel ingaan. Uiteraard hebben we dat gedaan. Er liep wel iemand voorop met een zaklantaarn. Je moest gehurkt lopen. We hebben er kort ingelopen, je moet er toch niet aan denken om daar een hele dag te verblijven.

’s Middags hebben we een kathedraal bezocht, zie foto. Daarnaast was een postkantoor wat nog als zondanig in gebruik is maar het is een mooi gebouw om te bezichtigen. Toen we even op een bankje wilde gaan zitten om alles nog eens rustig te bekijken werden we door een Vietnamees meisje aangesproken. Ze bleek een studente economie te zijn. Kwam uit centraal Vietnam, haar vader was daar boer. Ze stelde ons allerlei vragen en wij haar uiteraard ook. Voor haar een mooi middel om haar engels te oefenen. Ook zij liet merken dat het een gebrek is voor de Vietnamezen dat ze hun engels niet goed kunnen oefenen en dat de engelse leraren soms niet capabel genoeg zijn om goed engelse les te geven. Zij deed erg haar best om goed en duidelijk te spreken. Later kwamen er nog 2 andere studenten bij. Deze waren moeilijker te verstaan. Het was een leuke ontmoeting, zie foto. We zijn die middag ook nog naar de winkel gefietst die de dozen op maat kan maken. De fiets moest uiteraard mee voor de maat. Mark, zodoende hebben we toch nog in het verkeer van Saigon gefietst, zie foto. Het was gelukkig maar een klein stukje.

Gisteren zijn we met de fiets naar het andere hotel verhuisd, ook dit was maar ene klein stukje. De dozen werden in dat hotel bezorgd, dus we hebben de fietsen meteen maar ingepakt. Toen Martin zei dat we hier inmiddels wel bedreven in waren, realiseerden we ons dat we de lucht nog niet uit de banden hadden laten lopen. Martin zijn fiets was nog niet ingepakt, maar die van Elsa wel. Dus….doos weer open en fiets eruit halen. ’s Avonds de tassen opnieuw ingepakt. Zoveel mogelijk de zware spullen in de handbagage, want we zullen wel weer aan het toegestane gewicht zitten. Dus, wij zijn klaar voor vertrek. Vandaag gaan we nog een museum en een pagode bezoeken. Vanavond heerlijk eten met een rood wijntje als afsluiting. We kunnen terugkijken op een geweldige reis en het zal tijd modig hebben om alle indrukken een plek te geven.

Tot ziens en horens in het koude nederland. We hopen een beetje warmte mee te nemen.

Liefs, Martin en Elsa.

[Show as slideshow]