Saigon 2

Lieve mensen,

Zoals beloofd zouden we vandaag ook nog een verhaal schrijven. Maar voordat we dat doen willen we allereerst onze familieden heel hartelijk bedanken voor de reacties die ze zo trouw hebben gestuurd. Na ieder verhaal van ons volgde er van jullie een reactie. En natuurlijk ook al die lieve mensen die ook onze verhalen hebben gelezen en reacties hebben gestuurd. We hebben ze steeds met veel plezier gelezen. Als we de site openden dan lazen we allereerst jullie reacties. Het heeft ons in ieder geval goed gedaan. En Mark, je krijgt geen foto van ons te zien in het verkeer van Saigon. We hebben er gisteren gefietst maar daarna niet meer. Want we hebben vandaag ontdekt dat het gisteren toch echt wel rustiger was omdat het zondag was. En we hebben inderdaad geen enkele lekke band gehad. Sterker nog, we hebben helemaal geen pech of mankementen met de fiets gehad. Je schreef een tijdje terug in je reactie dat je het idee kreeg dat Vietnam de meeste indruk op ons heeft gemaaakt. Eigenlijk heeft elk land op zijn eigen manier indruk op ons gemaakt. Maar we hadden ons niet gerealiseerd dat het in de Mekong Delta zo druk zou zijn en men praktisch geen engels sprak. En de Vietnamezen zijn toch heel anders dan de mensen in Laos en Cambodja. Maar, ze zijn ook erg aardig. Je schrijft, als mijn motor weer gemaakt is, dan kom je zaterdag ons daarmee ophalen. Wat mankeert er dan aan. Je denkt toch niet dat Elsa bij je achterop de motor stapt. Een keer achter op de brommer is wel genoeg. Je merkt op dat het gemakkelijker is om de volgende keer de afstand in het vliegtuig af te leggen maar we kunnen je wel vertellen dat je dan geen enkele indruk opdoet. Het is maar waar je voor kiest……….

Maar nu nog de laatste fietstocht van gisteren. We zaten al om vroeg op de fiets. Het was een lange rit en over een drukke weg. Het was trouwens ook een slecht wegdek, zo slecht headden we het nog niet eerder gehad. Dus, het was geen mooie tocht, eigenlijk alleen maar bebouwing langse de weg. Halverwege moesten we nog een keer met een pont over.  De brommers moeten eerst in een soort hok wachten totdat de deuren opengaan.  De auto’s gaan eerst op de pont. We begrijpen inmiddels waarom ze dit systeem hebben voor de brommers. Anders zouden ze niet wachten totdat de auto’s erop waren maar gewoon als eerste gaan, hun brommers ergens neerzetten en er zou geen plaats meer zijn voor de auto’s. Om 15.00 uur reden we de buitenwijken van Saigon in. We moesten nog 10 km fietsen voordat we bij ons hotel waren. Het werd wel steeds drukker maar het was goed te doen. We hadden natuurlijk al een tijd in de delta gefietst, dus waren drukte wel gewend. Verder had AWOL goed beschreven hoe we moesten fietsen, dus we hoefden niet te zoeken. En we hadden voor deze keer in My Tho het hotel al geregeld dus we waren er zeker van dat er een kamer was in het hotel. En toen waren we in het hotel en op onze kamer. Dat gaf toch wel een vreemd gevoel om de eindbestemming te hebben bereikt. Maar het is ook goed om weer naar huis te gaan. Om onze familie en vrienden weer te zien, te omarmen en te spreken. We hebben geen gevoel van heimwee, maar het is weer fijn om in het duingebied te kunnen wandelen en het ’s avonds weer steeds langer licht te zien worden en de temperatuur te voelen stijgen. Want het is in Saigon bij ons ook ongeveer 35 graden, trouwens dat was het de hele tijd al in Vietnam. AWOL heeft vanaf woensdag voor de laatste 2 nachten voor ons het Saigon hotel besproken. Wij gingen daar gisteravond naar toe om te vragen of er vanaf vandaag al een kamer beschikbaar was, maar toen we de prijs hoorden hebben we besloten om tot woensdag in ons hotel te blijven. 80 dollar voor 1 nacht, je begrijpt dat we dat natuurlijk niet betalen. We hebben vandaag wat gewinkeld en geregeld dat we vrijdag om 11.30 met een minibus opgehaald worden en naar het vliegveld gebracht. Verder hebben we het Independence paleis bezocht. In het verleden hebben daar verschillende presidenten gewoond en nu wordt het nog 5 x per jaar gebruikt als ontvangstruimte voor buitenlandse regeringsleiders. In de kelder was de commandoruimte van de generale staf tijdens de oorlog tussen Noord en Zuid Vietnam. Alle originele apparatuur die toen gebruikt werd stond er nog. We hebben daarna een ijsje gegeten in een zaak op een hoek waar het ontzettend druk was met verkeer. We waren daar om 17.30 uur, dus spitsuur. Je staat er versteld van dat er geen ongelukken gebeuren. Ze rijden elkaar echt voor de voeten. Op het kruispunt komen er van alle kanten brommers, en bussen aan. Ze rijden niet hard maar ze stoppen niet voor elkaar. Maar op een gegeven moment rijdt iedereen dan toch weer verder. Wij houden het wel bij onze benenwagen. Het is al heel wat om steeds over te steken.

Naast het hotel is een Indiaas restaurant daar gaan we eten. Allemaal de hartelijke groeten van Martin en Elsa.

[Show as slideshow]