Long My

Lieve mensen,

Het heeft wat voeten in de aarde gehad voordat het ons lukte om weer verbinding te krijgen met de site. In verschillende plaatsen en internetcafes geprobeerd maar het lukte nergens. Nu zijn we onderweg naar Long My, zagen een internetcafe en dachten, we gaan het weer proberen. De aanhouder wint tenslotte……..

Donderdag zijn we inderdaad nog met de boot naar Nam Can gevaren zoals we hadden verteld. Nam Can is de zuidelijkste stad in de Mekong Delte. De plaats op zich stelt niet veel voor. Hetzelfde als alle andere plaatsen. Druk,vuil en veel mensen. Het boottochtje was wel leuk. We gingen met een speedboot, het waaide lekker door, dus we hadden een aangename temperatuur. Onderweg werd er door de kapitein flink getoeterd. Dit was een teken dat de boot eraan kwam en als men mee wilde moest men naar de kade komen. Voor de mensen daar is deze boot het openbaar vervoer. In Nam Can zaten we op een terrasje. Er kwam een meisje bij ons zitten met haar schooluniform aan. Het was een lange witte jurk, zie foto. Eegje, jammer dat je al een trouwjurk hebt anders hadden we deze voor je mee kunnen nemen. Vrijdag zijn we naar Bac Lieu gefietst. Het was een weg met goed asfalt, een doorgaande weg, maar daardoor ook weer wat drukker. En meer getoeter. Als we ergens stoppen staan er meteen een heleboel mensen om je heen. Ze spreken geen woord engels en staren je aan. Er kwam ook een jongen bij ons staan die in ons routeboekje keek. We zeiden tegen elkaar, dat kan hij toch niet lezen, maar hij begon in het nederlands te lezen wat er stond. Hij zal het vast niet begrepen hebben maar hij las wel de juiste woorden voor. Toen we hem vroegen of hij nederlands kende zei hij van niet. Het valt ons ook op dat de mensen al hun troep gewoon op straat gooien. Ze blikken of blozen er niet onder.

Zaterdag naar Soc Trang gefietst. Er stond een harde wind en we hadden flink wind tegen. De zon heeft de hele dag niet geschenen, dus dat was ook wel lekker. De 1ste 16 km, was het een slecht wegdek, maar daarna werd het beter. Ze waren de weg aan het verbreden. Op een geven moment stopten we bij een winkel om wat water te kopen, daarna was een restauarant en zagen we het andere nederlandse stel zitten. Er zat bij hen aan de  tafel nog een man. Het bleek dat de eigenaresse van het restaurant deze man had gebeld om als tolk te fungeren want zij spreekt geen engels. Het is al met al een hele bijzondere ontmoeting geworden. We zijn daar ongeveer 1 1/2 uur geweest. De mevrouw van het restaurant had gevraagd of wij bij haar wilden lunchen. Daar hebben we positief op gereageerd. Het bleek achteraf dat we bij haar aan haar tafel met zijn vijfen, inclusief de tolk, hebben gegeten. We hebben een bijzonder gesprek met deze man gehad over de ontwikkelingen en het leven in Vietnam. En ook de cultuur en de normen en waarden van de bevolking. Hij had rechten gestudeerd maar kon door de oorlog zijn studie niet afmaken. Heeft 2 jaar engels gestudeerd. Hij was een intellectueel man en dacht veel over de dingen na. Had ook een goed zicht op alles. Je merkt dat hij zijn ideeen alleen aan een paar vrienden kwijt kan. Hij benadrukte een aantal keren dat wij gelukkige mensen zijn omdat we in een vrij land leven. En dat is inderdaad zo, wij kunnen zeggen wat we willen en hoeven niet bang te zijn dat we afgeluisterd worden. Deze ontmoeting heeft ons beeld van de vietnamese cultuur en mensen in ieder geval bijgesteld. Het heeft ons goed gedaan. Het andere stel had ditzelfde gevoel erbij. Het was ook bijzonder om dit alles samen met het andere nederlandse stel mee te mogen maken. Wat een ontzettend lief mens was de mevrouw van het restaurant. Er moesten foto’s worden gemaakt en het afscheid was ontroerend en hartverwarmend, zie foto’s. De tolk vetelde dat zij en haar zus vrijwilligerswerk in de pagode doen, met name voor de arme mensen. Ze wilde ook geen geld hebben voor het eten en het drinken. We hebben iets voor hun project gegeven. Het heeft een diepe indruk bij ons achter gelaten.  Wij zijn gisteren een dag in Soc Trang gebleven en hebben daar een paar pagodes bezocht. Ook een, dat eigenlijk een soort museum was. Alles wat daar stond was door een monnik gemaakt. Hij had daar zijn hele leven aan gewerkt, zie foto. Het was er druk van de locale toeristen. Ondanks de kitserigheid een druk bezochte bedevaartplaats. Teon we op de fiets naar een pagode wilde gaan buiten de stad, stopte Elsa even. Het bleek voor een school te zijn. Er kwam een studente naar haar toe die in het engels vroeg of ze haar kon helpen. We raakten in gesprek met elkaar. Er kwamen meer studenten bij en de lerares engels, zie foto. Zij hadden zelfs op zondag les, omdat ze 28 maart examen moeten doen en nog veel moeten leren. Toen ze ons zagen staan onderbrak de lerares haar les om op deze manier engels in de praktijk te oefenen. Er zijn in de Mekong delta zo weinig toeristen dat ze hun engels niet in de praktijk kunnen oefenen. Dat is ook een van de redenen dat ze slecht engels spreken. Ze zitten met 50 kinderen in een klas. Geen airco, alleen een fan. Het meisje zei ook dat het geen aangename situatie is. Ook deze ontmoeting was bijzonder. We ontmoeten in ieder geval nu heel veel aardige Vietnamezen. Ze vroeg ons wat wij van haar land en de mensen vonden. We vertelden haar onze ervaringen. De lerares kon zich er wel wat bij voorstellen.

Vandaag zijn we dus onderweg naar Long My. We stopten ergens om iets te drinken. Daar sprak ons een Vietnamees aan. Hij vertelde dat hij in Australie woont en in 1977 met de boot naar dat land is gevlucht. Hij vertelde dat de huidige Vietnamezen nog steeds niet in vrijheid leven. Het lijkt wel zo, maar dit is schijn. Ook hij benadrukte weer onze en zijn vrijheid. We hebben bijzondere ontmoetingen. We zijn weer bijgepraat en gaan verder, het schijnt dat we een landelijke weg krijgen en dat we met 2 pontjes meegaan.

Lieve groeten van Martin enElsa.

[Show as slideshow]