Phnom Penh 2

Lieve mensen,

Zoals jullie zien zijn we inderdaad nog steeds in Phnom Penh. Hoe langer we er verblijven hoe meer indruk de stad en Cambodja op ons gaat maken. We geven jullie eerst een verslag van ons laatste reisschema. De plannen zijn inmiddels weer gewijzigd. Ach ja, niets is zo veranderlijk als een mens, zullen we maar zeggen.

We hebben onze dagen eens even goed bekeken en het aantal te fietsen routes bekeken. We gaan toch naar Shianoukville. We gaan daar zondag naar toe, maar hebben een bus geregeld. We blijven daar maandag en stappen dan dinsdag weer op de fiets voor ons laatste stuk naar Saigon. Waarschijnlijk gaan we 6 maart de grens over en fietsen dan de Mekongdelta in Vietnam. Maar….. we houden jullie op de hoogte.

Zoals in ons laatste verslag vermeld, zijn we ’s middags inderdaad met een tuk-tuk naar de Killing Fields geweest, 15 km buiten P.P. Een gids leidde ons rond. De gevangenen die in de Tuol Sleng gevangenis verbleven werden naar de Killing Fields gebracht en daar gedood. Als je erover nadenkt en hoort wat daar allemaal is gebeurd is het eigenlijk een heel lugubere plek. Je zag een aantal massa-graven. Er staat een pagode als gedenkplaats waarin 8000 schedels zijn. Deze pagode heeft 17 lagen, omdat het regime van Pol Pot op 17 januari 1978 is begonnen. Je hoorde van de gids allerlei dingen die ons wij als westerling niet voor kunnen stellen. Hij vertelde ook dat zijn familie 200 meter verder woonde, maar niets heeft gemerkt van de gruwelijkheden die daar gebeurd zijn. Pol Pot had voor deze plek gekozen omdat hij buiten Phnom Penh lag en omdat dit een plantage was. Op deze plek verwacht je deze gruwelijkheden niet. Er hingen overal bordjes met de tekst om je rustig te gedragen als eerbetoon aan de overledenen. Wat ons opviel dat een groep jonge Cambodjanen zich erg luidruchtig gedroeg. Het kwam op ons respectloos over. Naar ons idee zullen er best wel Cambodjanen zijn die respect hebben maar toch ook nog wel een grote groep die dit gevoel niet kennnen. Het kan ook eigenlijk niet zolang er gebedeld moet worden en er straatkinderen zijn en er corruptie is. We zien in P.P veel gehandicapte mensen die ledematen missen en bedelen. Ze moeten wel omdat de regering niets voor ze doet. We zien ook veel kinderen die om geld vragen of met hun mand met boeken lopen en proberen iets te verkopen. Soms is het eigenlijk best wel hinderlijk. De tuk-tuk chauffeurs proberen je ook hun tuk-tuk in te praten, maar als je nee zegt stoppen ze ook. Ach ja, zij moeten ook hun boterham verdienen. We zaten daarnet op een muurtje op de boulevard een muffin te eten toen er een meisje met haar emmer aankwam en ons een flesje water wilde verkopen. Wij gebaarden dat we al hadden, ze kwam naast ons zitten toen hebben we maar onze muffin met haar gedeeld. Ach ja, je gunt iemand toch wel wat te eten en te drinken.

Vanochtend zijn we naar het nationaal museum geweest. Daar zag je veel Angkor en Khmer kunst. Het was interessant om daar te zijn. Er was ook een prachtige tuin bij. En voor ons was het museum op loopafstand van ons guesthouse. We hebben gelunchd in een restaurant met een goed doel. Zij steunen de straatkinderen van Cambodja. Het valt ons op dat vele restaurant of guesthouses dit doen. Het guesthouse in Siem Reap deed dit ook en gisteren kwamen we toevallig, wat is toeval, ook in zo’n restaurant terecht. Gisteren hebben we door P.P gefietst en nog wat dingen bekeken of gewoon lekker in de schaduw gezeten om de sfeer en het dagelijkse gebeuren in je op te nemen. Op een gegeven moment hadden we zin in koffie maar op de drukke boulevard waar we fietsten zagen we niets. Toen maar een rustig zijstraatje ingegaan en daar zagen we een restaurant waarin je in een heerlijke tuin kon zitten. Dit restaurant steunde ook een project van straatkinderen. We hebben er trouwens ook heerlijk gegeten en lekker rustig in de schaduw gezeten. We hebben ook weer in het park bij de Wat Phom Penh gezeten waar we de eerste dag naar toe gelopen zijn. Er kwamen 2 kinderen naar ons toe die om geld vroegen. Wij zeiden dat ze niets kregen. Ze bleven bij ons staan en op een gegeven moment voelde Martin dat een van hen met zijn hand in Martin’s broekzak wilde gaan. Er zat uiteraard niets in de broekzak, maar toch. Martin keek hem heel doordringend aan en weg was hij. Het zou beter zijn als deze kinderen naar school gingen maar ja…We kwamen al fietsende langs een supermarkt zoals wij deze in het westen kennen. Dat wilden we natuurlijk ook wel eens zien. De prijzen van de kleren waren westerse prijzen. We zagen in deze supermarkt dan ook geen echte Cambodjanen lopen. We fietsen ook nog langs een boeddistisch centrum. We zijn daar even gestopt en keken daar wat rond. Op een geven moment gebaarde een man ons dat we moesten komen. Hij sprak echter geen engels, dus moest er toch een andere man aan te pas komen. De man die ons gebaarde wilde echter wel dat we een foto van hem maakten. De man die met ons sprak had jarenlang in duitsland les gegeven op een universiteit. Hij gaf de duitste studenten les in de Khmer-taal. Er vindt ook regelmatig een uitwisseling plaats van duitse en cambodjaanse studenten. In het boedistisch centrum bestuderen de monniken en de gewone mensen de boedistische leer. Hij vroeg uiteraard waar we vandaan kwamen en of wij christen waren. We antwoorden hem dat we inmiddels meer een universeel geloof hebben gekregen. Dat paste helemaal in zijn denkbeeld. Als we in de tempels lopen dan zien we ook muurschilderingen en afbeeldingen van Boedha. Dit zijn vaak dezelfde afbeeldingen. Dit doet ons denken aan de afbeeldingen die je in de katholieke kerk ziet van de kruisiging van Christus. Dus eigenlijk komt het allemaal op hetzelfde neer, alleen in een ander jasje gestoken. Op onze vraag of de Cambodjanen wel respect voor mens en natuur hebben antwoordde hij volmondig ja. We denken dat het op hun manier wel zo zal zijn, maar het is in ieder geval niet onze manier. Zoals we al schreven gaat Cambodja ons steeds meer interesseren. In het begin hadden we er niet zoveel mee. Vooral P.P is een intrigerende stad. Het feit dat we er voor ons doen een lange tijd zijn.

We zaten eigenlijk te denken hoe het weer in Nederland zal zijn, maar we lezen dat het voorjaar eraan zit te komen. Dat in ieder geval de dagen gaan lengen. Dat gebeurt hier niet want het is elke dag om 18.30 uur donker en om 06.00 uur licht. We hebben inderdaad nog geen gevoel van heimwee. We realiseren ons dat het zondag 1 maart is en we over 4 weken alweer thuis zijn.

Jacco en Eegje, hoe laat gaan jullie 11 maart in ondertrouw. Zijn jullie nog steeds met de voorbereidingen voor het huwelijk bezig.

De volgende keer vertellen we weer verder. Lieve groeten van Martin en Elsa.

[Show as slideshow]