Kingfisher Ecolodge

Lieve mensen,

Allereerst weer bedankt voor jullie reacties. Ook wij hebben daar van genoten. En… we hebben er weer een nieuwe fan bij, leuk dat jullie ook lezen, de van Straaltjes. We lezen dat er even sneeuw lag in Nederland. Hier wordt het alleen maar warmer.

We zijn gisteren weer uit Pakse vertrokken. Onze volgende stop was Champasak. Om daar tekomen was weer een hele belevenis op zich. De eerste acht kilometer uit Pakse was de weg behoorlijk druk en chaotische verkeer. Soms rijden de brommers en fietsters ook tegen het verkeer in. Bij ons zouden ze dit spookrijders noemen. De weg blijft glooiend. Af en toe een beklimming, dan weer een afdaling. Het was een goede weg, met af en toe een dorpje. We moesten de Mekong oversteken om in Champasak te komen. Op een gegeven moment waren we bij een dorpje waar zijweggetjes naar de veerbootjes over de Mekong gingen. Nou ja, veerbootjes… Bij ons zouden ze dat die benaming niet geven. We kunnen jameer genoeg geen foto’s plaatsen anders zouden jullie het kunnen zien. Het was een stuk hout dat over 2 vissersbootjes was geplaatst. Daarop stonden 2 fietsen, 2 brommers en 6 mensen. Geen hekwerk eromheen. Gelukkig waren er geen golven op de Mekong, dus we hadden een rustige overvaart. Het was weer een hele ervaring. Toen door het zand naar boven naar de asfaltweg. Na 2 km kwamen we bij het guesthouse met een leuk restaurant met uitzucht over de Mekong. De Mekong is hier erg breed in vergelijking tot de Mekong in Thailand. Hij stroomt nu alleen maar in Laos. ’s Middags zijn we naar Wat Phu gefietst. Dit was een slechte weg met soms grote gaten erin. We hebben gezien hoe ze op Laotiaanse wijze de gaten dicht maken. Ze hakken de gaten eerst een beetje uit, dan wordt er zand en kiezelstenen in het gat geschept, aanstampen en de auto’s die er overheen rijden doen de rest. Zo kan het dus ook. Wat maken wij ons dan druk over het repareren van een weg. De Wat Phu zijn overblijfselen van een historisch tempelcomplex uit de gloriedagen van de Khmer-periode. De tempel had veel afbeeldingen van Hindoegoden, daar zijn echter niet veel meer van over. De tempel was tegen een hele hoge berg gebouwd, dus de natuur en uitzichten waren prachtig. Om dit te zien was alleen al de moeite waard. Je kon helemaal naar boven lopen. Het was geen gewone trap maar grote stukken steen die als trap fungeerde. Het was weer klimmen en klauteren. Maar, op deze manier blijft onze conditie in ieder geval op peil. Bovenop de top waren allemaal stalletjes met eten en drinken.

Vanochtend moesten we weer terug naar de veerbootjes, dus weer hetzelfde tafereel. Daarna op weg 13 de route weer opgepakt naar ons volgende overnachtingadres. Na 25 km moesten we linksaf van weg 13 af. Dit was de weg naat Attapeu. Volgens ons is Attapeu best een grote plaats maar het was wel een gravelweg. We moesten 10 km op deze weg fietsen, dus we zullen niet weten of de hele weg naar Attapeu een gravelweg is. Toen we net die weg op waren gefietst moesten we entree geld betalen. Het bleek dat we het Xe Pian gebied, een beschermd natuurgebied, ingingen.  De weg was wel te fietsen, alleen ging het wat langzamer. Op een gegeven moment moesten wij rechtsaf, het bleef gravel. We kwamen door een olifantendorp, waar uiteraard ook mensen woonden. Aan het einde van die weg lag Kingfischer Ecolodge. Het is een resort met bungalowtjes in een prachtige omgeving aangelegd. Vanaf het balkon van onze bungalow hebben we een weids uitzicht op de wetlands waarin we weer vogels zien. Het lijken wel ooievaars, zo vanuit de verte. Je hoort alleen de geluiden vna de natuur. Er is hier in de hele omtrek geen verkeer te horen. We zagen ook een olifant door een stroompje lopen. De mahout, eigenaar van een olifant, liep daar ook ergens en hoorde je af en toe schreeuwen tegen de olifant. Het is wel een unieke plek om hier te zijn. Dit resort is 2 jaar geleden door Massimo, een Italiaan, en zijn laotiaanse  echtnote geopend. Er is ook een leuk restaurant bij. Het is juist de afwisseling van overnachtingsadressen dat onze reis zo boeiend maakt. Waar zullen we morgen weer overnachten. Als het goed is, lezen jullie dat morgen. Wij gaan nu in ieder geval slapen.

Hartelijke groeten van Martin en Elsa.