Kampong Thom

Lieve mensen,

We zijn vandaag weer in een redelijk grote plaats met internet, dus hierbij ons verhaal. Jullie zien dat wij altijd wat te vertellen hebben. Jacco, hebben jullie ons mailtje ontvangen. Annie, leuk dat je ook een reis hebt geboekt, we kunnen elkaar nog net welkon thuis heten en gedag zeggen.

Onze laatste dag in Siem Reap besloot Martin dat hij naar de kapper wilde. Dus, zogezegd zo gedaan. De foto is het bewijs. Volgens ons had de kapper nog nooit een westerling geknipt. Hij nam zijn werk echter wel serieus. Hij had geen electrische tondeuse maar een handtondeuse. Dat gaat ook wel, duurt alleen wat langer. Hij wilde de wenkbrouwen met een scheermes korter maken. Martin gebaarde dat hij het beter met een schaar en een kam kon doen. Voordat Martin er erg in had was de stoel helemaal achterover geplaatst. Het leek erop dat hij de baard ging scheren maar hij haalde de haren uit z’n neusgat. Daarna nog het haar uit de oren en hij eindigde met een schouder en nekmassage. En dat allemaal voor 2 dollar. Geen geld.

Vrijdag zijn we weer verder gefietst. We vonden het tijd worden om weer verder te gaan. Want fietsen is toch minder vermoeiend dan dingen bezoeken waarbij je meer slentert. Het was een hele drukte om Siem Reap uit te komen. Op een gegeven moment was er nog een markt langs de kant van de snelweg. Alles, fietsers, brommers en mensen met karren, krioelt door elkaar heen. Het is in Cambodja ook heel gewoon om als brommer tegenovergesteld te rijden. Daar moet je wel op bedacht zijn. Maar na een aantal kilometers werd het rustiger. De weg was goed geasfalteerd, dus dat reed in ieder geval prettig. Op een gegeven moment zagen we iets leuks gebeuren. Er stond een politieagent te controleren. In het zicht van de agent zat een vrouw op een brommer haar helm op te doen. Volgens ons moet alleen de bestuurder een helm op. de medepassagiers niet. Helm opgedaan en weer verder. Uiteraard gebaarde de agent dat ze moest stoppen want er stond haar natuurlijk een bekeuring te wachten. Ze ging echter harder rijden en week helemaal naar de linkerkant van de weg uit. De agent probeerde haar met zijn stok nog tot stilstand te brengen maar dat lukte hem niet. Het is een manier om bekeuringen te ontlopen. We waren al begin van de middag in Kampong Dhei, een klein plaatsje waar een guesthouse was. ’s Middags hebben we acher het guesthouse op een bank gezeten. Op een gegeven moment kwam een vrouw met 2 kinderen op een brommer en zij bleef een hele tijd wachten. Om 17.00 uur begrepen we waarop zij wachtte. Om die tijd begon het uitdelen van de accu’s zodat men enige uren licht heeft. Het plaatsje heeft namelijk geen electriciteit. De eigenaar van het guesthouse heeft een oplader voor die accu;s want het was een komen en gaan van fietsers en brommers. Tegen betaling kreeg men een accu mee. Toen we ’s avonds even naar de grote weg liepen om daar wat te eten zagen we een manier hoe je veel kinderen kunt vervoeren, zie foto. Toen de kinderen ons zagen werd er natuurlijk weer geroepen, gegild en gezwaaid. Vandaag zijn we naar Kampong Thom gefiets. Dat is weer een grote plaats. Vanochtend ergens water gekocht. Ze nodigde uit om even te zitten. We dachten, we proberen te vragen of ze misschien koffie heeft en zowaar de zoon sprak engels en heeft heerlijke koffie voor ons gemaakt. Meteen maar 2 kopjes genomen. Voor de prijs hoef je het niet te laten. Hij vertelde dat hij onderwijzer is op een lagere school en in Siem Reap op de universiteit nog studeert. Hij zou ook eens graag naar Engeland willen gaan. Verder op onze weg kwamen we een westers stel tegen op een tandem. Als westerlingen onder elkaar wordt er altijd gestopt en ervaringen met elkaar uitgewisseld. Natuurlijk informeren waar je bent begonnen en waar je naar toe gaat. Zij kwamen uit Duitsland. Waren via Noord Thailand en Laos naar Vietnam gegaan en via Cambodja weer terug naar Bang Kok.  Toen we langs de kant van de weg onze komkommers en watermeloen op stonden te eten kwamen er 2 kinderen aan die daar woonden. We hebben onze wateremeloen met hen gedeeld  en konden het natuurlijk niet laten om een foto te maken. Meer hebben we niet beleefd. Alleen dat het hier vreselijk warm is. We hebben nu gelukkig weer een hotel met airco. Gisteren hadden we een fan, dat is eigenlijk alleen maar lucht verplaatsen. Morgen fietsen we naar Skun en zoals gezegd, als het goed is komen we maandag in Phom Penh aan.

Lieve groeten van Martin en Elsa.

[Show as slideshow]